قهرمان سه دوره متوالی لیگ برتر امسال با زلاتکو کرانچار و شرکا، شرایطی متفاوت را طی خواهد کرد. شرایطی سخت و طاقت‌فرسا، شرایطی به مراتب سنگین‌تر از تیم‌های سرخابی پایتخت، تیمی که داعیه سه دوره قهرمانی لیگ برتر ایران را درکارنامه دارد با کدامین طرح و تاکتیک به جنگ رقبا خواهد رفت و از افتخارات گذشته‌اش دفاع می‌کند؟

نمایش ضعیف و نه‌چندان دلپذیر قهرمان دیروز در ورزشگاه جروکان اصفهان تا حدودی دل هواداران متعصب این تیم را لرزاند. نمایشی که طي آن زردجامگان محو بازی قلدرمآبانه تیم منصور ابراهیم‌زاده شدند. ابراهیم‌زاده و نفتی‌ها با یک بازی درگیرانه و بسته، طلایی‌پوشان را مقهور قدرت خویش کردند تا زنگ خطر را در ابتدای کار برای کرانچار و دست‌دراندرکاران زردپوش به صدا دربیاورند. هرچند کادر فنی سپاهان می‌خواهند فشار «بحق» هواداران را با بهانه تمرینات سخت بدنسازی در اردوی ترکیه از روی دوش خود کنار بزنند. اما بایستی واقعیت‌ها را پذیرفت و نوشت که این سپاهان با سپاهانی که می‌گفت «ما حالاحالاها قهرمانیم» فاصله زيادی دارد.

در دیدار دیروز سپاهان و نفت تهران به وضوح برای همگان واضح و مبرهن بود که طلایی‌پوشان از نداشتن یک پاسور طراح و توپ‌پخش‌کن رنج می‌برند. هرچند که این وظیفه خطیر را کرانچار به احمد جمشیدیان سپرده بود اما واقعیت را باید پذیرفت سپاهان با نبود محرم نویدکیا، مهدی کریمیان و فابیو جانواریو فاقد آهنگ و صلابت لازم بود. هرچند تا حدودی میلاد زنیدپور در خط هافبک تلاش مضاعفی به خرج داد تا این خلاء مهم و حیاتی را در میانه زمین پوشش دهد اما میلاد براي چفت شدن به عنوان یک مهره ایده‌آل در مرکز خط میانی سپاهان باید زمان بیشتری را طی کند.

قهرمان فوتبال ایران براي مرکز ثقل خود در خط میانی زمین باید چاره‌اندیشی کند. فکری که اگر اندیشیده نشود برای سپاهان گران تمام خواهد شد. گرانی بابت عدم تغذیه و گلزنی مهاجمان خود، گرانی پیرو نتایج تلخ که آثار و تبعات آن بر روی سکوها با شعار همیشگی «حیا کن و...» شنیده می‌شود.

زردجامگان در شرایط بسیار سخت به‌عنوان تنها نماینده ایران در لیگ قهرمانان آسیا باید به مصاف الاهلی عربستان بروند. الاهلی متحول شده که می‌خواهد این بار با پشت سر گذاشتن طلایی‌پوشان خود را برای قهرمانی در قاره کهن آماده کند. زلاتکو کرانچار و دستیارانش تا دیر نشده باید نقطه ضعف‌های خود را ترمیم کنند.